Górskie widoki Doliny i potoki Zalew soliński Ciekawe miejsca Fotografie 

Pogórzanie

 

 
 
Obszar zamieszkania Pogórzanie to duża grupa polska zamieszkująca Pogórze i zachodnią część Dołów Jasielsko-Sanockich. Okolice Podkarpacia w rejonie miast Krosno, Brzozów, Dynów stanowiły we wczesnym średniowieczu polsko-ruskie pogranicze. Na pewno istniało tu już otwarte osadnictwo rolne, chociaż nie było ono zbyt gęste. Zaczęło się ono szybko rozwijać po przyłączeniu w 1341 r. tzw. Rusi czerwonej do ówczesnego państwa polskiego. Sytuacja osadnicza była niezwykle skomplikowana. Były tu bowiem z dawien dawna istniejące elementy etniczne polski i ruskie. Na nie nakłada się nowa fala osadnicza rusko-wołowska i niemiecka. Ta, początkowo wieloetniczna mieszanka demograficzna została spolonizowana. Utworzyła się polska grupa etnograficzna wschodnich Pogórzan ze znaczną domieszką ruską, szczególnie we wsiach położonych na Sanem.
 
Gospodarka: Podstawą gospodarki było rolnictwo, a hodowla odgrywała znacznie mniejszą rolę. W wielu miejscowościach rozwinięte było na dużą skalę rzemiosło, z którego największe znaczenie miało tkactwo. Gospodarka rolna i hodowla na własne potrzeby stały jednak na niskim poziomie. Jeszcze do I wojny światowej pracowano drewnianymi narzędziami do uprawy roli, w których tylko części pracujące wykonane były z żelaza. Wysiewano żyto, pszenicę, owies, jęczmień, a z okopowych głównie ziemniaki. Od dawna uprawiano również bardzo dużo lnu. Całą pracę wykonywano ręcznie lub przy pomocy zwierząt. Tylko gdzie niegdzie u bogatszych gospodarzy trafiały się na początku XX w. maszyny, np. wąskomłotna młockarnia lub kierat. 
 
Budownictwo:  zróżnicowane z wyraźną odrębnością pomiędzy wschodnią i zachodnią częścią grupy. Na wschodzie przeważała chałupa dwutraktowa i półtoratraktowa ze stajnią umieszczoną pod wspólnym dachem z mieszkaniem, charakteryzująca się zwartą bryłą i wysokim dachem. W okolicy Brzozowa często występowała stodoła z wjazdem umieszczonym w szczycie budynku. W części zachodniej budowano chałupy wąskie, jednotraktowe, rzadziej półtoratraktowe, z niskimi czterospadowymi dachami krytymi słomą. Tutaj też popularne były zagrody wielobudynkowe z oddzielnie stojącym domem mieszkalnym. W okolicy Krosna występuje chałupa z tzw. "warsztatem", oddzielną izbą umieszczoną w szczycie budynku, pełniącą rolę pracowni tkackiej.
Wsie tutejsze były z reguły bardzo duże. W dolinach ciągnęły się wzdłuż rzek i potoków, ale na terenie górzystym powstawały liczne przysiółki, które utrzymały się do dziś.  
W budownictwie sakralnym zwracają uwagę liczne drewniane kościoły należące stylowo do małopolskiej grupy tego typu świątyń.

Silne przeludnienie i nierentowność gospodarki rolnej spowodowały, że po 1880 r. rozwinął się tu ruch emigracyjny do USA. Część wyjeżdżających nigdy nie wracała do kraju, ale zasilała kasę domową pieniędzmi zarobionymi za granicą. Zakupywano za nie głównie dodatkową ziemię uprawną, ale też stawiano domy kryte blachą.